ગુજરાતના લોકપ્રિય અને સાહિત્યપ્રેમી મુખ્યમંત્રી શ્રી નરેન્દ્ર મોદી સાથે આ બ્લોગના સંચાલક અને "ગ્રીનલીફ" પુસ્તિકાના લેખકની મુલાકાત

સજી સઘળાં શણગાર, તું રાહ જોજે
કોઇ આવ્યાનો છે અણસાર, તું રાહ જોજે

માર્ગ પ્રેમનો જ લઈ જશે પરમ સુધી
વાત એ થશે પુરવાર, તું રાહ જોજે

મનગમતો પગરવ સાંભળવા ઝુરવું પડે
લઈ શબરીનો અવતાર, તું રાહ જોજે

હ્રદયની ભાષાજ પહોંચે છે હ્રદય સુધી
તજી દઈ તર્કની તલવાર, તું રાહ જોજે

કદીક વમળની વાતો અને કદીક કમળની વાતો
સદીઓથી સાંભળે છે પર્વત વહેતા જળની વાતો

લઈ વેરાન જીંદગી બેઠા હતાં સરવરની આશમાં
મિત્રો ત્યાં લઈને આવ્યા નર્યા મૃગજળની વાતો

જે કદી વરસતું પણ નથી ને ગરજતું પણ નથી
આકાશને પણ પીડે છે એવાં એક વાદળની વાતો

સદીઓ સુધી જીવી શકાય છે બસ એના આધારે
નથી ભુલાતી એવી એકાદ અનોખી પળની વાતો

ક્યારેક વિધિના લેખથી પણ એ ઉપર હોય છે
હસ્તરેખાઓમાં નથી હોતી એવાં અંજળની વાતો

આવ તું અને ઉજાસ લાવ તું
શબ્દો નિયતિના બદલાવ તું

શ્વાસનું પંખી પાંખ ફફડાવતું
હવે તો મળવા માટે આવ તું

ગઝલનો આખરી શબ્દ છું હું
બક્ષવા અમરત્વ, બિરદાવ તું

સદીઓ સુધી ભુલી ન શકાય
ક્ષણ એવી એકાદ વિતાવ તું

પ્રેમમાં કોઇ જીત્યું નથી કદી
જીંદગી દાવમાં ન લગાવ તું

ધુમ્મસ ધુમ્મસ, ઝાકળ ઝાકળ
દરિયો દરિયો, વાદળ વાદળ

સમયની રેત થઈ સરકતા સૌ
ના કોઇ આગળ ના કોઇ પાછળ

ક્યાંક એ મુક્તિ, ક્યાંક બંધન
સંબંધ કેવી અદભુત સાંકળ

ટહુકા માટે સહુ કોઇ તરસે
નીમ, વડલો કે આવળ બાવળ

ચોરી સુગંધ વાયરો ભાગ્યો
દોડે વગડો આખો એની પાછળ

આ ખીલવું, મહોરવું, ખરી પડવું શું ચીજ છે?
ને પછી વાયરાની સંગાથે ખખડવું શું ચીજ છે?

આ નિર્લેપ આકાશને કોઇ તો સમજાવો આ વાત
મળવાનો અર્થ શું અને બીછડવું શું ચીજ છે?

ને તે છતાંય કામ એનું કાબિલે તારિફ નીકળ્યું
બાકી ટેરવાંને શી ખબર કે રડવું શું ચીજ છે?

જ્યાં સુધી એક ટહુકાને પોતાનામાં કેદ ન કર્યો
પિંજરને નહોતી ખબર કે ફફડવું શું ચીજ છે?

એક રાધાને ભિતર પ્રગટાવી શકો તો જ સમજાશે
બાવરી આંખોને મોરપિચ્છનું જડવું શું ચીજ છે?

વ્યવહારૂ થઈ જીવ્યા તો નહી જાણી શકો કદી પણ
ઝુરવું તે શું અને એકલાં બબડવું શું ચીજ છે?

અશ્રુભીની કોઈ પાંપણ રોકે છે મને
એટલે કે પારકી થાપણ રોકે છે મને

તારાથી દૂર જતા રસ્તે ચાલ્યો હતો
રસ્તામાં તારા સ્મરણ રોકે છે મને

એમ તો હું યે ક્યાં જવા રાજી હતો
તું આવજો કહીને પણ રોકે છે મને

એકલા પસાર થઈ જાત સદીઓ પણ
તને મળ્યાની એક ક્ષણ રોકે છે મને

આવજો કહેતા કૈંક ચહેરાઓ વચ્ચે
ખૂણે ઉભું એકાદ જણ રોકે છે મને

ગ્રંથ છુટ્યાં ને છોડી ગ્રંથીઓ પણ
શી ખબર ક્યું વળગણ રોકે છે મને

રક્તથીયે મજબુત એ સાબિત થયું
શબ્દ સાથેનું સગપણ રોકે છે મને

હાથ મિલાવ્યા એ કોઈ રોકાયા નહી
બસ એક તૂટેલું દર્પણ રોકે છે મને

અહંના પહાડો તો ઓગાળીયે શકાય
બસ એક પ્રેમાળ ઝરણ રોકે છે મને

થઈ ગયો રેતી સિમેન્ટ ને સળિયાનો માણસ
હતો જે નેવાં, મોભ અને નળિયાંનો માણસ

સ્ક્વેર ફૂટના આટાપાટામાં જઈને અટવાયો
ઠીબ, ચબુતરો, ડેલી અને ફળિયાનો માણસ

એની ઇચ્છાઓનો દેશ વસ્યો નભને પેલે પાર
ટોચે પહોંચીનેય ન જંપ્યો તળિયાનો માણસ

ભાવ વિહોણી દુનિયામાં અભાવને આસ્વાદે
પેટભરીને પસ્તાયો ગંગાજળિયાનો* માણસ

શ્વાસે શ્વાસે બીજ વાવી લાગણીઓના પછી
ખાલીપો થઈને ખુટ્યો ઝળઝળિયાનો માણસ

(*ગંગાજળિયા=ભાવનગરના મધ્યમાં આવેલું તળાવ)

કોઇક વિતાડે છે
કોઇક જીવાડે છે

હવા થકી ઉડ્યા
એ જ પછાડે છે

સમય તો બરફ
તો ય દઝાડે છે

સાંજે પર્ણ ખેરવી
સવારે ઉગાડે છે

એનાથી ના છૂપુ
જે તું સંતાડે છે

ખુદ ભલેને હારે
એ સૌને રમાડે છે